Juventud

MANIFESTO PROGRAMÁTICO

Nace Contracorrente: unha mocidade anticapitalista, antipatriarcal e revolucionaria

A 50 anos do maio francés lanzamos Contracorrente, unha mocidade anticapitalista, antipatriarcal e revolucionaria que loita xunto á clase traballadora para poñer en xaque a este sistema. Este é o noso manifesto programático.

Lunes 14 de mayo | 19:30

En castellano
En catalá

1) A mocidade, punta de lanza contra o Réxime do 78

No actual curso, a mocidade está a ser protagonista dun cambio. Do outono á primavera catalá, desde a gran folga do 8 M ata as manifestacións polas pensións, desde a loita contra a represión ata os conflitos laborais que encabezan mozos traballadores en precario. A loita de clases parece volver ao centro da escena, contra o goberno do PP, o bloque monárquico que encabeza e o Réxime do 78.

Mentres tanto, eles reármanse con medidas cada vez máis e represivas para facernos fronte e que sigamos pagando a restructuración e axuste económico, para que os capitalistas maximicen as súas ganancias millonarias.

Saímos a loitar despois dun período no que houbo desmobilización e grandes ilusións en que o cambio chegaría pola vía institucional. Pero a cantilena de que a mobilización social e a protesta xa non servían, que se vendeu desde a “esquerda do cambio”, convence cada vez menos. As novas e os mozos estamos á fronte do retorno da loita nas rúas, nos centros de estudo e de traballo.

Non é para menos. Que nos deu e que nos ofrecen o Réxime do 78 e o capitalismo español? Absolutamente nada, ou mellor devandito nada bo. O relato idílico da Transición e os meles da democracia do 78 non nos convenceu nunca. Vemos decrépita e antidemocrática a institución monárquica, non aceptamos a opresión e negación dos dereitos democráticos de cataláns, vascos, galegos e o resto de nacións do Estado, rebelámonos contra unha caste política que vive e traballa ao servizo das grandes empresas e familias, tamén contra o resto de castes que nutren o réxime herdeiro da ditadura, a xudicial, a policial, a eclesiástica, a mediática ou a universitaria, que coñecemos e sufrimos en primeira persoa.

O sistema social ao que devandito andamiaje político serve, o capitalismo, quérenos condenar a ser unha “xeración perdida”. Expúlsannos das universidades e entréganas ás empresas. Condénannos ao paro masivo e a maior das precariedades. Impídennos algo tan básico como poder saír do fogar familiar debido á especulación inmobiliaria e a xentrificación dos nosos barrios.

Por iso, dicimos basta aos ataques contra a liberdade de expresión e sumámonos á esixencia de desprocesamiento e liberdade de todos os presos políticos; somos parte activa e solidaria co movemento democrático catalán, contra o 155 e polo dereito para decidir; en definitiva, loitamos por acabar co réxime herdeiro da Ditadura, a Monarquía e a democracia do IBEX35. Isto debería ser parte central da nosa “axenda” como xeración.

2) Revolucionar as facultades e institutos e convertelos en trincheiras de loita

Os nosos centros de estudo deben ser lugares de organización, debate e, sobre todo, de combate. Porque só desenvolvendo a loita poderemos conquistar unha educación pública, gratuíta, laica, suficientemente financiada e realmente democrática.

Porque queremos reverter todas as contrarreformas impostas nas últimas décadas, desde a LOU ata o 3+2, pasando por Bolonia, a LOMCE e as reválidas. Nos últimos anos estas levaron a unha elitización brutal da universidade. Á vez a universidade quedou “en venda”, convertida no coto privado das empresas e bancos. Eles ocupan directa e indirectamente a maior parte dos postos nos infames “Consellos Sociais”, deciden que estudamos, que se investiga e en que condicións.

Como parte deste proceso vimos como se despedían profesores e se precarizaban por centos de miles. A universidade pública do Estado español é neste momento una das “empresas” con peores condicións laborais, con docentes que cobran 400 e 800 euros, traballadoras da limpeza e cafetería explotadas polas mesmas subcontratas que o fan coas Kellys nos hoteis e unha lexión de estudantes e bolseiros traballando xornadas completas por menos de 500 euros.

Todo este proceso contou coa participación da caste universitaria. Reitores, decanos e catedráticos apoiaron activamente a privatización da universidade e souberon beneficiarse da mesma. O antidemocrático sistema de goberno universitario (que garante o absoluto control da institución por esta caste que non supón máis do 5% da comunidade universitaria) permitiulles estreitar os lazos cos gobernos e empresas, combinando o seu traballo ordinario con cursos, estancias, postos na empresa privada e outras prebendas, así como a dirección e participación nos másteres a cambio de sobresueldos de escándalo. O escándalo do máster de Cifuentes non só é unha proba máis da corrupción da caste política, senón que tamén saca á luz a convivencia desta coa caste universitaria.

Chama a atención que desde a “esquerda do cambio”, que naceu cun discurso contra a caste política, non se levantou nunca a máis mínima denuncia a esta outra caste, da que proveñen doutra banda boa parte dos seus cadros dirixentes. No escándalo Cifuentes non denuncian ao réxime universitario que fai posible esta e outras moitas corruptelas, senón que propoñen como “alternativa” ao PP un goberno do PSOE presidido por un prohombre da caste universitaria, Anxo Gabilondo, antigo reitor da UAM e presidente da CRUE.

A situación non é mellor na educación secundaria e a FP. Os recortes orzamentarios han pechado aulas, despedido máis de 80.000 profesores, masificado as aulas, mantido a miles de estudantes en barracóns ou sen calefacción e impoñendo matrículas cada vez máis caras para os ciclos formativos.

Leis como a LOMCE reforzaron os aspectos máis autoritarios do goberno dos centros, onde os estudantes só contan con representacións simbólicas, fortaleceron os itinerarios segregadores, as divisións entre centros de primeira e de segunda e aumentado os obstáculos académicos para chegar aos estudos superiores, co endurecemento das PAU e a ameaza das reválidas.

Os centros da Igrexa seguen recibindo miles de millóns, incluídos os do Opus Dei, favorecendo así o adoctrinamiento nas ideas máis oscurantistas. E na escola pública téntase reforzar o ensino relixioso, o adoctrinamiento españolista e a persecución do ensino nas linguas cooficiais, como vimos coa ofensiva contra o catalán.

Loitamos por unha educación pública realmente gratuíta en todos os seus niveis, incluída a universidade, e un sistema de bolsas salarios para que os fillos e fillas das familias traballadoras poidan cursar estudos superiores. Para iso defendemos un financiamento suficiente, que garanta unha baixada das cocientes de alumnos, libros, materiais, comedores e transporte gratuítos, e condicións laborais dignas para todos os traballadores do ensino. Estes fondos só poden saír de impostos ás grandes fortunas e empresas, que sirvan para financiar os servizos públicos que levan anos desmantelando.

Pelexamos por unha educación que sexa laica, polo fin do concordato entre a Igrexa e o Estado, que se pechen as capelas que hai aínda nos centros públicos, os acordos entre universidades e bispados, e que toda a rede de ensino concertado sexa nacionalizada e integrada nunha rede única de ensino púbica baixo o control democrático dos estudantes, docentes e os traballadores.

Queremos ver a todas as empresas fóra da universidade e acabar co reinado da “caste universitaria”. Defendemos sistemas de goberno de maioría estudantil, sen votos #ponderado e con todos os cargos revocables. Pelexamos por esta maioría estudantil tamén nos centros de secundaria e loitamos polos plenos dereitos de reunión, organización e folga dos e as estudantes. E loitamos polo fin do traballo gratis e en precario dos estudantes, polas prácticas remuneradas de FP, graos e másteres, con plenos dereitos sindicais e polo pase a persoal de todos os bolseiros que hoxe están a traballar en condicións de semi escravitude.

Tamén é necesaria unha auténtica revolución pedagóxica dentro das escolas. Estamos en contra do ensino memorística, libresca, aburrida, competitiva e sen sentido que nos impoñen. Queremos un sistema educativo que non estea baseado en premios e castigos e no sistema de exames. Queremos xeneralizar e multiplicar as experiencias de distintas escolas pedagóxicas alternativas que cuestionan este sistema educativo, esquecidas por Gobernos conservadores que só buscan converternos en máquinas baixo a autoridade do mercado.

3) Do cuestionamiento da universidade de clases, á crítica da sociedade de clases

As universidades non só son unha fábrica de man de obra para a precariedade, senón tamén e principalmente un gran instrumento de fabricación de ideoloxía burguesa. Historicamente, a burguesía en ascenso transformou as vellas institucións educativas nos seus contidos e na súa organización, para poñelas ao servizo das necesidades e intereses da nova clase hexemónica. Desde entón, esta estrutura foi conmovida pola entrada masiva de sectores das clases medias a partir dos anos ’60 dando lugar ao xurdimento das universidades de masas. Con todo, a universidade como institución nunca deixou de funcionar como fábrica da ideoloxía da clase dominante.

Mediante unha verdadeira ofensiva contra o que outrora foi a universidade de masas, a burguesía fixo da universidade o seu soño: acceso restrinxido, arancelada e á medida dos polbos capitalistas, que financian as carreiras segundo as súas necesidades, mentres forman “profesionais” dedicados a xustificar a irracionalidad do sistema capitalista. Na maioría das clases e seminarios, en todos os plans de estudo, foméntase a glorificación do liberalismo, o individualismo e líbrase unha guerra contra o marxismo e todas as ideas contestatarias.

Por iso, para nós, a loita na universidade pasa por propoñernos librar unha loita ao contraxeito tamén no terreo das ideas, promovendo debates ou iniciativas como a Cátedra Libre Karl Marx, para converter as nosas aulas en espazos de crítica profunda á sociedade capitalista, á academia e en defensa do marxismo.

“Do cuestionamiento da universidade de clases á crítica da sociedade de clases” foi unha das grandes conclusións que nos deixou o movemento estudantil no Maio Francés. Esa é a tradición que queremos retomar hoxe.

Hoxe poñemos as nosas forzas en dar esta pelexa, para desenvolver unha corrente anticapitalista e revolucionaria no movemento estudantil e na mocidade. Unha corrente que recupere a idea da revolución, hoxe borrada da conciencia da mocidade. Que recupere as bandeiras que percorrían o mundo na década dos ´60: “prohibido prohibir a revolución”.

4) Loitar contra a precariedade xunto ao resto da clase traballadora

A precariedade que xa vemos na universidade e nas prácticas obrigatorias é só o adianto do que nos atopamos cando chegamos ao mercado laboral. O capitalismo español reserva á mocidade, como ás mulleres e inmigrantes, as peores condicións laborais desde hai décadas. Se na época do milagre económico xa sufriamos a temporalidade e os salarios de miseria, coa crise esta situación avanza sen freo e de maneira aínda máis brutal.

Aínda sufrimos un paro xuvenil que se sitúa en torno ao 50%, e os que poden atopar un traballo conségueno en forma de minijob, contrato lixo, cando non son obrigados a darse de altas como autónomos. Cobrar 300, 400 ou 600 euros é a tónica habitual. Os nosos dereitos sindicais son papel mollado ante esta situación de precariedade e de prácticas antisindicales. Con este panorama, algo tan elemental como irse a vivir só convértese nunha empresa imposible, máis aínda ante as subidas desbocadas dos prezos do aluguer nas grandes cidades.

Esta situación ten responsables concretos. En primeiro lugar, os grandes partidos do Réxime, que levan desde os 80 lexislando para dividir á clase traballadora, formando unha franxa cada vez máis ampla de sectores ultraexplotados no que sempre estivo a mocidade traballadora. Pero tamén as direccións dos grandes sindicatos. Non esquecemos que CCOO e UXT asinaron as reformas laborais de Aznar e as primeiras de Zapatero, e que ante as do 2010 e a de Rajoy optaron por deixala pasar, negándose a expor un plan de loita serio máis aló de xornadas de paro de 24 horas illadas.

Estes sindicatos veñen aceptando convenios de segregación como o de Delivery, dobres táboas salariais, a subcontratación e externalización de cada vez máis servizos e áreas da produción. A burocracia sindical nin defende, nin moito menos organiza aos sectores máis precarios. Abona así unha división da clase traballadora que a prexudica de conxunto e que facilita tamén que, sobre todo desde o inicio da crise, quéirase agora arremeter contra os sectores obreiros que aínda conservan algunhas conquistas e mellores condicións.

Contra esta situación e esta caste sindical veñen organizando e dando batalla cada vez máis sectores da mocidade traballadora e os sectores precarios. Vímolo en Telepizza ou Deliveroo, en Amazon e a súa recente folga ou nos profesores interinos andaluces nestas semanas. Pero non só eles: a marea de pensionistas está a dar un gran exemplo de loita, organízase e cuestiona ás vellas direccións sindicais.

Como novos estudantes, en paro ou con traballos precarios queremos ser parte destes procesos de organización e loita. A mocidade temos que ser parte da rexeneración do movemento obreiro, ata varrer á burocracia sindical. Por iso defendemos o método das asembleas, as coordinadoras e os comités de solidariedade coas loitas obreiras, promovemos a sindicalización entre os estudantes de FP e pelexamos pola unidade dos traballadores e traballadoras máis aló das divisións sindicais ou por categorías que veñen impostas.

Contra a precariedade, loitamos pola derrogación de todas as reformas laborais, a prohibición dos despedimentos, as externalizaciones e de todos os contratos lixo existentes. Que todos os traballadores e traballadoras pasen a persoal fixo, cun SMI de 1.200 euros, xubilacións iguais ao SMI e aos 55 anos e que se repartan as horas de traballo entre todos os brazos dispoñibles para acabar co desemprego. En definitiva, queremos impoñer un programa para que a crise e a resolución dos grandes problemas sociais recaian sobre os capitalistas, porque as nosas vidas valen moito máis que as súas ganancias: Valemos máis que isto!

5) Acabar co patriarcado e todas as formas de opresión aliadas ao capitalismo

O movemento de mulleres levou adiante unha xornada histórica de folga o pasado 8M. É que a igualdade ante a lei non se corresponde coa igualdade na vida. Para nós, o capitalismo ten reservados os traballos peor pagos e as xornadas parciais, mentres mantén sobre os nosos ombreiros os traballos de coidados que o Estado se nega a cubrir. O patriarcado demóstrase como o mellor aliado do capitalismo e da maximización das ganancias.

Nós loitamos contra a violencia machista e os feminicidios, que son o último elo de toda unha cadea de violencias: a violencia sexual, os abusos, a violencia laboral, a imposición de estereotipos físicos e de beleza, etc. Somos parte do movemento de mulleres para dicir ben forte “Nin unha menos, porque vivas querémonos” e loitamos contra a alianza criminal do patriarcado e o capitalismo.

Esta loita tamén a temos que levar ao interior do sistema educativo. Queremos cuestionar o currículo de todos os niveis de ensino, no que os roles de xénero ensínanse desde a primeira infancia e as mulleres, as súas contribucións á historia e a perspectiva de xénero está practicamente ausente. Tamén á caste universitaria patriarcal que fai acordos coa Igrexa, bloquea ou elimina estudos de xénero e dificulta o acceso das universitarias á carreira docente e investigadora. Estamos a favor de levantar comisións de mulleres e LGTBI nas facultades e demais centros de estudo, xunto ás profesoras e as traballadoras dos servizos, a maioría en condicións laborais miserables.

Tampouco esquecemos que o dereito ao aborto está vetado e mesmo castigado con cárcere para millóns de mulleres do mundo. Pero no Estado Español tampouco é un dereito universal, restrinxido para as menores de 18 anos e para as inmigrantes sen papeis que non poden acceder á sanidade. Esiximos un dereito ao aborto libre, seguro e gratuíto para todas.

Á vez, queremos pelexar xunto á clase traballadora. Coas mulleres precarias que comezan a organizarse e ser exemplos de dignidade obreira, como As Kellys, con quen marcho o 8M. Pola igualdade salarial e o fin da segregación funcional nas empresas, por garderías gratuítas nos centros de traballo a cargo da patronal e a socialización dos traballos reprodutivos e de coidados. Por todo isto é que impulsamos a agrupación de mulleres Pan e Rosas en todo o Estado e a nivel internacional, unha agrupación feminista anticapitalista e revolucionaria, que loita contra a alianza do capitalismo e o patriarcado.

Loitamos contra todo tipo de opresión. Contra o machismo e a LGTBIfobia, contra o racismo e a tripla explotación que sofren as persoas migradas. Esiximos a despatologización trans e a inclusión de todo o proceso transicional na Seguridade Social. Somos unha mocidade antirracista e antiimperialista, que pelexa polo fin das leis de estranxeiría, o peche dos CIEs, a apertura de fronteiras e os papeis para todos.

Estamos xunto aos grupos de inmigrantes que se organizan e resisten. Xunto aos manteros que loitan contra a criminalización e a represión dos Concellos “do cambio” -como o caso de Mame Mbaye quen morreu en Madrid despois de ser perseguido pola policía municipal de Manuela Carmena-. Rebelámonos contra esta Europa fortaleza que deixa morrer a miles no Mediterráneo ou nos valos de Ceuta e Melilla, mentres a extrema dereita racista gana terreo en Europa. Tamén denunciamos a xenofobia presente na escola e as universidades, como se mostra no feito que os estudantes extracomunitarios teñan que pagar matrículas e taxas moito máis caras.

Loitamos contra o capitalismo porque hoxe, máis que nunca na historia, poden verse as consecuencias destrutivas do capital contra a sociedade e a natureza. A crise ambiental global que nos ameaza maniféstase en graves problemas como a degradación e devastación de ecosistemas completas, da nosa terra, o aire e as augas; desastres como inundacións ou incendios, malgasto enerxético ou crises alimentarias, destruíndo a calidade da vida humana e do resto das especies e cunha dinámica que ameaza nosa propia supervivencia.

Ante esta realidade hai quen alenta ilusións acerca da posibilidade de lograr unha planificación ambiental nos marcos do sistema capitalista. Pero os explotadores xamais planificarán nada en beneficio do ambiente nin da calidade de vida do pobo, porque a lóxica da acumulación do capital vai precisamente en contra da preservación dos ecosistemas e os ciclos ecolóxicos.

Por iso cremos que non é posible resolver a crise ambiental sen cambiar a sociedade, é dicir sen terminar cos seus responsables: a gran propiedade privada e a explotación capitalista. Ao redor da crise ambiental global xógase a supervivencia da humanidade. O dilema “socialismo ou barbarie” exposto por Rosa Luxemburg é hoxe máis vixente que nunca.

6) Partir das leccións do ciclo de loitas anterior

Para propoñernos emprender novas batallas, debemos partir das leccións que deixan as loitas emprendidas desde o inicio da crise capitalista. O Réxime do 78 entrou en crise coa irrupción da mocidade indignada do 15M. Aquel movemento estendeuse ás universidades, animou diversos movementos sociais e impactou en sectores da clase traballadora, obrigando á burocracia sindical a convocar dúas xornadas de folga en 2012. Con todo, se por algo traballaron as direccións de CCOO e UXT, foi por evitar que a clase traballadora entrase en escena con toda a súa forza, o cal se converteu na principal debilidade daquel ciclo de mobilizacións.

Nesta situación, mentres retrocedía a loita nas rúas, as prazas e as empresas, emerxeu un novo fenómeno político: Podemos e as candidaturas do cambio. Tomando moi parcialmente algunhas das demandas democráticas e sociais que viñan expondo desde as rúas, propugnaron abertamente pasar da rúa ás institucións, apostando a unha reforma do réxime e a un programa redistributivo.

Con todo, nin tan sequera estes limitados fins mantiveron. Unidos Podemos foi confeccionando un programa cada vez máis moderado e respectuoso co réxime político, como vimos claramente na cuestión catalá, negándose a recoñecer o 1-Ou como un referendo por non contar coa venia de Moncloa e Zarzuela. A súa aposta xa non é sequera rexenerar o Réxime do 78, senón simplemente formar un goberno de coalición coa súa pata esquerda, o PSOE do 135 e o 155.

Onde máis claramente mostrouse esta integración é nos chamados “Concellos do cambio”. Aquí pasouse da “ auditoria e restructuración da débeda” para presumir de ser os campións de pagala, de opoñerse aos desafiuzamentos para practicalos, de denunciar a criminalización do top manta a estar á cabeza desta, de defender a remunicipalización a entregar de novo servizos esenciais ás grandes construtoras.

Doutra banda, en Catalunya, o 15 M, como movemento que impugnaba o Réxime do 78, tivo unha continuidade no movemento independentista. Con todo, desde o comezo os partidos do réxime cataláns (CiU e ERC) foron capaces de recolocarse e poñerse á fronte do mesmo para salvarse da queima –aínda que CiU acabo estalando e CDC transformándose no PDeCAT- e á vez tratar de conter o seu potencial.

Lamentablemente esta manobra non foi advertida pola CUP, que coa súa política de “man estendida” contribuíu a alimentala e non preparar unha “folla de ruta” independente. Unha política que no movemento estudantil tivo tamén o seu reflexo na liña do SEPC, negándose a que a loita nos centros de estudo unise as demandas democráticas coas sociais e estudantís ou chegando mesmo a renunciar a demandas como a universidade gratuíta en favor dunha posible rebaixa de taxas acordada con ERC e o PDeCAT.

Nos máis de 5 anos de proceso a esquerda independentista negouse a expor unha estratexia baseada na mobilización social e cun programa transicional para facer pagar a crise aos capitalistas. Esta era a única vía para lograr sumar á clase traballadora catalá e tender pontes coa do resto do Estado para loitar en común contra a Coroa e o Réxime do 78.

O resultado do outono catalán non se pode separar disto. A escalada represiva e a claudicación cada vez máis aberta das direccións procesistas deixa ao movemento catalán nunha situación complexa. Reemprender esta loita sobre bases novas, sobre as leccións do outono, debe partir da ruptura ata o final coa política de conciliación coa burguesía e pequeñaburguesía catalá.

7) Como combater para lograr terminar co capitalismo e o patriarcado?

As agrupacións estudantís impulsadas pola CRT e Pan e Rosas impulsamos este encontro na perspectiva de poñer en pé unha mocidade anticapitalista, antipatriarcal e revolucionaria. O noso proxecto é o de xerar unha mocidade de combate, que se propoña pelexar pola autoorganización nos centros de estudo e de traballo. Defendemos un movemento estudantil inspirado nas grandes xestas históricas como o maio do 68 ou o movemento estudantil dos anos 70 contra a ditadura.

Un movemento estudantil que se base en asembleas de facultade e instituto como centro de deliberación e decisión, con elección de delegados revocables e con mandato que constitúan coordinadoras para conformar unha dirección do movemento estudantil realmente democrática e representativa e que non pense no movemento estudantil cunha perspectiva corporativa.

Estamos por tanto en contra de toda tentativa de autoproclamación e burocratismo como o que encarna o Sindicato de Estudantes que adoita convocar folgas estudantís sen consultar en asembleas ao propio movemento estudantil, e tampouco acordamos coas políticas doutras correntes xuvenís como a Fronte de Estudantes que só aspiran a substituír a súa posición hexemónica empregando as súas mesmos métodos.

Contra toda idea de que as folgas e mobilizacións decrétanse por arriba, propoñemos discutir un plan de loita desde as asembleas que busque a confluencia e unidade coa clase traballadora. Queremos levar aos centros de estudo as loitas dos traballadores, apoialas e contribuír a todos os procesos de organización que se dean e ser parte das loitas contra os despedimentos, a precariedade e a burocracia sindical.

A unidade-obreiro estudantil é unha cuestión estratéxica. Só a clase obreira está verdadeiramente interesada na gratuidade da universidade e en poder acceder a ela, e sobre todo en conquistar un ensino público que estea realmente ao servizo dos intereses das grandes maiorías sociais. Por iso buscar a alianza con ela é clave para conquistar a educación que queremos.

Que permita o acceso ás e os fillos dos traballadores e o resto dos sectores populares para a formación de profesionais e intelectuais que sirvan ás necesidades das amplas maiorías e non da minoría capitalista. Que forme enxeñeiros que solucionen o problema da vivenda, avogados que nos defendan fronte aos ataques do réxime e a patronal, a sociólogos, politólogos e historiadores que desmitifiquen a ideoloxía capitalista, sanitarios ao servizo do pobo e non das farmacéuticas...

Esta unidade é para nós a bandeira distintiva para poder construír un movemento estudantil que se propoña pasar do cuestionamiento da universidade e a educación de clase, á crítica e combate contra a sociedade de clases.

Porque a nosa loita é pola superación do sistema capitalista e todas as formas de opresión que lle serven de aliadas, como o patriarcado e o racismo. Un sistema no que as ganancias dunha minoría de capitalistas están por encima das nosas vidas non se pode “humanizar” con pequenas reformas. Resignarse ante o sistema capitalista é conformarse cun futuro de explotación e opresión, sen dereito á cultura, ao lecer, á recreación, para converternos en meras mercadorías ao servizo da reprodución e engrandecimiento das fortunas duns poucos. Contra este sistema rebelámonos, e contra todo o aparello estatal e represivo que o defende.

Loitamos por un mundo no que todos os avances da técnica, a ciencia e a cultura pasen a estar nas nosas mans e ao servizo das maiorías sociais. Un mundo no que podamos reducir ao mínimo o tempo dedicado ao traballo e amplificar as posibilidades de dedicarnos á cultura, a investigación, a arte, a recreación. Queremos acabar coa explotación, porque é a única posibilidade de poder ser realmente libres, e desterrar as formas de opresión que ata agora veñen servindo ao capitalismo para dividirnos e fundamentar unha sociedade que se encamiña a formas cada vez peores de barbarie como vemos en Siria ou na existencia de millóns de persoas que morren de fame no mundo.

Somos conscientes de que esta pelexa transciende as fronteiras. Por iso somos internacionalistas, loitamos contra o noso propio imperialismo e emprendemos este proxecto como parte dunha mocidade que está tamén organizándose e loitando desde esta perspectiva noutros países. Por exemplo, en Francia, os nosos compañeiros da CCR están a enfrontar a reforma laboral e universitaria de Macron, loitando nas rúas xunto aos ferroviarios nunha “primavera francesa” que ten aires de maior do 68. En Brasil, os nosos compañeiros de FAISCA son parte da loita contra o golpe de Temer e en Arxentina, a mocidade do PTS está á cabeza das loitas da mocidade contra os axustes do goberno dereitista de Macri.

Por todos estes motivos, desde as agrupacións estudantís e a agrupación de mulleres Pan e Rosas, convocamos a este encontro para impulsar a formación dunha mocidade anticapitalista, antipatriarcal e revolucionaria, que loite contra a corrente do individualismo, o conformismo e a idea de que é posible humanizar ao capitalismo. Unha mocidade que chamamos Contracorriente, porque nos rebelamos contra as correntes do pensamento oficial e o Estado, que nos queren precarios e calados.

A historia do século XX está chea de revolucións nas que a clase obreira e o pobo pobre deron todo de si, pero non contaron cunha organización propia á altura deses combates, como ocorreu en revolución española de 1936. Non empezamos de cero cada día. A nosa loita por novas revolucións no século XXI ten que partir das grandes leccións que deixaron expostas as principais xestas revolucionarias do pasado, homes e mulleres da clase traballadora. É por iso que, como parte desta loita por unha sociedade sen explotación, expómonos a necesidade de construír unha gran organización revolucionaria da clase traballadora, as mulleres e a mocidade.

Por qué loita Contracorrente?

· Defensa dunha educación pública, totalmente laica e gratuíta en todos os seus niveis, con bolsas e axudas para as rendas baixas, suficientemente financiada mediante impostos ás grandes fortunas e empresas. Polo regreso inmediato dos e as estudantes expulsados por non poder pagarse os estudos. Universidade radicalmente democrática e baixo control de estudantes, profesores e traballadores con maioría estudantil, sen empresarios privados nin privilexios para a caste universitaria.

· Poñer fin á precariedade laboral, o desemprego, os salarios de miseria e por unhas pensións e servizos públicos gratuítos e de calidade. Pola solidariedade e ser parte de todas as loitas das e os traballadores e sectores populares que se mobilizan contra os desafiuzamentos, a pobreza e o resto das reivindicacións populares.

· A loita contra o heteropatriarcado e a opresión sexual e de xénero. Defendemos a creación de comisións de mulleres e LGTBI en todos os centros de estudo e de traballo para acabar coa violencia machista. Por unha plena educación sexual.

· Por unha mocidade antiimperialista, antirracista e internacionalista, que loite contra a opresión exercida polo Estado español, a Coroa e as súas multinacionais nos países semicoloniales, contra as súas intervencións militares. Plenos dereitos para os inmigrantes e derrogación das xenófobas leis de estranxeiría. Dereito de autodeterminación aos pobos do Estado español.

· A defensa dun movemento estudantil de base, combativo e democrático, baseado en asembleas e coordinadoras, con liberdade de tendencias e opinións que busque a confluencia entre todos os estudantes de medias, FP e universidade, e retome a bandeira da unidade obreiro-estudantil.

· Terminar co Réxime do 78, contra a Monarquía e a herdanza franquista que segue en pé en forma de poder xudicial, exército e policía.

· Pola defensa do legado teórico do marxismo, que brinda as ferramentas teóricas para propoñernos transformar de forma revolucionaria o mundo.

· Anticapitalismo para acabar con este sistema que non ten nada que ofrecernos. Queremos un mundo sen opresión nin explotación, poñendo a riqueza ao servizo da maioría e non ao de engordar as ganancias dun puñado de capitalistas. Como parte desta tarefa consideramos que hai que pelexar tamén por construír unha gran organización revolucionaria da clase traballadora, as mulleres e a mocidade.

A 50 anos do maio francés -esa gran onda revolucionaria que sacudiu ao mundo-, queremos retomar as mellores tradicións de loita e autoorganización do movemento estudantil e de mulleres para loitar xunto á clase traballadora para poñer en xaque a este sistema.






Temas relacionados

Contracorriente   /   Juventud militante   /   No Pasarán   /   Armas de la Crítica   /   Sindicato de Estudiantes de Izquierdas (SEI)   /   Juventud    /   Juventud Trabajadora   /   Juventud sin miedo   /   Pan y Rosas   /   Juventud

Comentarios

DEJAR COMENTARIO